over        index        theorie        webshop

De RoddelPestEnTreiter Files (overzicht)

Alle RoddelPestEnTreiters

Het is vast een soort oud gezegde, het is mij in ieder geval vaak gezegd: dat je ervan uit moet gaan, dat je altijd de helft van de mensheid tegen je hebt, en de andere helft voor je is. Autisten ervaren dit waarschijnlijk in enigszins andere verhoudingen, ik in ieder geval. Maar het punt is duidelijk: je kunt nooit iedereen tevreden stellen. En als het dan ook gewoon daar bij bleef, was er in feite niets aan de hand. Maar helaas: de mens heeft allerlei nare eigenschappen, vooral in groepsverband gaan dingen nogal eens ernstig mis.

Ik denk ook, dat een samenleving gebaseerd op uitbuiting en uitsluiting sowieso niet zo'n goede basis is voor hoe we met elkaar zouden moeten omgaan. Het worden vaak 'uitwassen' genoemd: racisme, seksisme, discriminatie, homofobie; helaas is het nog steeds heel erg mainstream. Het wordt allemaal heel erg verdoezeld, wat zorgt voor meer schaamte, zowel bij slachtoffers als daders, en dat helpt helemaal niemand.

Over de beschreven situaties:
Ondanks dat ik nog erg boos kan zijn om wat mensen hebben gedaan, wil ik niemand aan een schandpaal nagelen. En soms ook wel, natuurlijk heb ook ik wraakgevoelens, maar ik vind dat ik daar niets mee moet doen, en dus noem ik uit principe niemand bij de echte naam, of organisatienaam. Andersom echter, zijn mijn naam / mijn adres verschillende keren doorgegeven/gedoxxed, en ben ik bij mijn huis lastiggevallen tijdens verschillende situaties in mijn leven. Ik weet dus heel goed hoe dat is, en al wens ik mijn pestkoppen heel veel kuts toe, ik wil daar niet aan toegeven en zal dus nooit iemand doxxen; het is ernstig grensoverschrijdend gedrag, en ik zal daar ook zeker het één en ander over schrijven.
Zoals ik voor mijn gevoel nu al tot in den treure heb aangegeven: ik schrijf over mijn leven, niet uit wraak, niet uit haat, maar omdat dat nog het enige is dat ik heb en daar zullen jullie het mee moeten doen. En omdat ik hoop dat er toch ergens iets van begrip, oplossingen, mededogen, en eerlijkheid uit zal ontstaan. Waarschijnlijk zeer ijdele hoop, maar fuck dat.

De Inmiddels Gebruikelijke Privacy Melding:
Denkt u zichzelf in iets dat ik schrijf te herkennen: dat zou heel goed kunnen. Ik kan me voorstellen dat u dat vervelend vindt, of confronterend, maar ik schrijf vanuit mijn persoonlijke point of view. En die zou best anders kunnen zijn dan de uwe. Als het u heel erg dwars zit, mag u me mailen daarover, mits respectvol. Maar de kans dat ik iets weghaal, is vrij klein - juridisch gezien gaat het er vooral over, of u ook voor anderen - die niet bij de situatie betrokken waren - herkenbaar bent. Die kans is denk ik nog kleiner: uw naam wordt nergens genoemd, er is geen link met u naar mijn website, dus mensen die op uw naam googlen, komen hier niet terecht. Tegelijkertijd kan ik niet garanderen, dat niemand u herkent; vooral niet, als u zelf mijn naam / huis / website gaat doxxen of doorgeven aan anderen - in dat geval is het uw eigen schuld dat mensen dit gaan lezen en u herkennen. Als u mij met rust laat, dan is er volgens mij vrij weinig aan de hand.

Tip: lees Over uw privacy op deze website, en hoe u contact kunt opnemen.

Andere tip: de nieuw toegevoegde items komen zowel op chronologische volgorde, als ook bovenaan, met een kleurtje. Die laatste worden na een tijdje weer weggehaald, maar ze staan dan dus nog wel in de lijst daaronder.

[klik op een kopje om het open / dicht te klappen; als je de pagina ververst, worden alle al geopende Roddels gesloten]



Woonde net een paar dagen in mijn nieuwe huis, een bovenwoning ergens in het noordelijke deel van D4-401, op een hoek in een buurt met smalle straatjes. Zoals mij vaak is gezegd, maar blijkbaar niemand schijnt te weten (...) gaat geluid omhoog, en hoor je dus vrij veel dingen als je boven woont, zoals gepraat. En aangezien ik een talent blijk te hebben voor het horen van mensen die het specifiek over míj hebben, hoorde ik dit ook:
Een paar dagen daarvoor had ik met een buurvrouw gepraat, volgens mij was er niets aan de hand. Het enige wat ik wat vreemd vond, was dat ze opeens - zonder te groeten - wegfietste, maar ik vermoedde dat dat waarschijnlijk aan mij lag: er stond een enorm grote kraan met veel herrie vlakbij, en door mijn gedeeltelijk dove oor aan één kant hoorde ik het waarschijnlijk niet. Misschien dat dat een soort verwarring veroorzaakte ook bij haar?

Paar dagen later dus, ik was in de woonkamer dingen aan het opruimen, en zag dat die buuf met mijn benedenbuurman stond te kletsen. Opeens hoorde ik luid en duidelijk iets over mij, die nieuwe, dat was een raar wijf of zoiets. De buurman reageerde sussend en zei iets als dat ik heel erg aardig ben. Toen zei zij weer iets, dat ik niet verstond, en toen lachtten ze luid. Heel naar. Wat was dat voor kutwijf?
Weken later kwam ik uit de stad, liep richting mijn huis en zag vanaf een eind verderop haar bij haar huis staan. Ze zag mij ook, en bleef enige seconden naar me staan kijken. Ik liep gewoon gestaag verder, en opeens ging ze naar binnen. Het was een heel vreemd moment. Had ik misschien moeten zwaaien?

Het werd nog raarder, paar maanden daarna.
Naast mijn woning was een grofvuilophaalplaats, en in het begin werd daar 1x per maand het grofvuil door de gemeente opgehaald. Het viel me op, dat die buuf de enige was die het daarna schoonveegde. Er kwam wel eens zo'n veegwagentje, maar die kwam altijd net vóórdat het grofvuil werd opgehaald, heel handig.
Dus het leek mij een goed idee, om mijn aardige kanten te laten zien en de veeghandjes te laten wapperen. Terwijl ik aan het vegen was, kwam er een andere buurvrouw, die zei:"Ah... ik had nét willen gaan vegen, maar je bent me voor!" Ze zei nog dat altijd die Kletsbuurvrouw het deed, en dat wij natuurlijk ook makkelijk iets konden doen, en ik knikte etc, en reageerde met iets als 'maakt niet uit toch' en 'dan doe je het de volgende keer' en weg was ze weer.
Een maand later, ik wachtte het af, de andere buurvrouw deed niets en na een dag was er nog niets geveegd, dus deed ik dat weer.
Zo gingen een paar maanden voorbij; soms wachtte ik een paar dagen, zodat anderen de gelegenheid hadden om te vegen, als ze zouden willen. Maar niemand deed meer iets, ook niet de Kletsbuurvrouw. Een buurman, die (zie latere roddelverhalen) ook al eens commentaar had over me, hoorde ik tegen iemand zeggen:
"Sinds die nieuwe zich ermee ging bemoeien, wordt er nooit meer geveegd."
Fijn. Dus ik dacht: Okee dan, zoek het uit.

Al jaren was er van alles gebeurd, zoals de brand in de 90's, geroddel, anonieme bellers, gedoe met een verslaafde buurman, maar ik hield semi-rustig stand. Ik had al een tijdje een relatie met Ex, we zaten op mijn wat gammele houten tuinbankje in het zonnetje. Ik had hem al eens verteld over dat er allerlei spullen in de steeg werden neergezet door onbekenden die van hun troep afwilden, en ik ruimde dat dan iedere keer braaf op, zette het bij het grofvuil etc, al naar gelang wat het was. Ex maakte een grap over het bankje:
"Ah joh, zet dat ding toch gewoon in de steeg!"
Meteen al zei ik, dat hij zoiets niet moest zeggen, de buren zouden het horen, en dan zou ik daar weer gezeik mee krijgen. En dat ík wel wist dat hij een grap maakte, maar mijn buren die meeluisteren waarschijnlijk niet. Ex vond het belachelijk, hij zou toch zeker zelf wel uitmaken wat hij zei of niet. Ik was er niet content mee.

Een week of wat later liep ik de achtertuin in, pakte mijn fiets om daarmee door de steeg weg te gaan, maar ik zag één van mijn katten nogal vreemd kijken naar de poortdeur. Hij keek alsof er iets achter te zien was, in de ruimte tussen de deur en tegels. Dus ik keek ook. Er stond iets tegen de deur aan. Het leek op het gietijzeren deel van een tuinbankje, dat al een week lang bij het begin van de steeg stond, daar neergezet door een onbekende persoon. Wtf! Dat is onwijs zwaar spul. Dus ik kon de poortdeur niet openen, want dan zou het naar binnen op mij vallen. Ik liep om, en ja hoor, een kloothommel had het tegen mijn deur aangezet. Ik dus dat zware ding tegen mijn eigen schutting gezet, zodat ik door de deur kon, en je kon toen via een internetformulier een grofvuil afspraak maken, dus dat deed ik. Je kreeg dan ook een melding op welke plek je het neer diende te zetten.

Dezelfde middag, ik zat in de voorkamer, stopte er een auto voor mijn huis om iemand uit te laten stappen. Een buurjongen stapte uit, en ik hoorde hem nog net iets zeggen als 'interesseert me niets' terwijl hij wat schichtig naar mijn huis keek. Ik dacht meteen, dat hij degene was die de bank tegen mijn deur had gezet. Ik had al zo'n idee, ik had al vaker nare opmerkingen aan mijn adres van die jongen gehoord. Hij woonde drie huizen verder, dus het was goed mogelijk dat hij of zijn ouders die grap van Ex gehoord hadden.
Mijn eigen gammele bankje stond overigens nog steeds gewoon in mijn tuin...

De volgende ochtend ging ik bij ze langs, de vader deed altijd wel aardig maar uiteraard wist die dan zogenaamd van niets, en hij zou het aan zijn zoon vragen etcetera en nooit meer wat van gehoord natuurlijk.
En toen was daar nog een staartje: het grofvuildebacle. Volgens de melding moest ik het op hoek A aanbieden, dus niet bij mijn huis of zo. Okee, dus ik sleepte dat loodzware ding, dat dus niet van mij was, daarheen, legde het zo netjes mogelijk neer en ging naar huis.
Paar uur later stond er een boze buurvrouw van het huis op die hoek voor mijn deur. Of ik mijn troep effe ergens anders kon neerleggen. Ik deed een poging rustig uit te leggen hoe en wat, maar ze luisterde niet, en eiste dat ik het weg zou halen. Ik gaf meerdere keren aan dat de grofvuildienst mij dat had gezegd, maar ze geloofde het niet. Dus zei ik haar, dat ze dan even kon bellen met ze, maar dat maakte haar alleen nog maar bozer. Toen zei ik dat ik wel even zou bellen, en ze stoof met stoom uit haar neusgaten weg.
Ik bellen, dat ik een boze buurvrouw op mijn dak kreeg. Maar volgens de vrouw die ik aan de lijn had, klopte het, en moest ik de troep daar neerzetten. Ik had er inmiddels behoorlijk de pest in, dat klote aso gedoe ook steeds. Maar ik liet het dus daar liggen, en ging de stad in of weet ik het wat, werken of zo. Toen ik terugkwam, lag er een briefje in de bus. Van de gemeente. Ik kreeg een boete, omdat ik mijn grofvuil niet op de juiste plek had aangeboden. Ik ging kijken bij de hoek, daar lag nog het bankje...
ZUCHT!
Na nog een keer bellen en honderd keer uitleggen kwam er alsnog een wagen om dat kutding op te halen, en de boete werd mij 'voor deze keer dan' (WTF!) kwijtgescholden. Geen excuses, helemaal niets, wel allemaal boze buren. En waarom? Fucking hell.

Geen idee waarom, was het 'gewoon' baldadigheid, of het gevolg van geroddel?
Feit was, dat ik erg vroeg in de ochtend (het was nog donker) wakker werd, en vuurschijnsel zag flakkeren op mijn gordijnen. Wtf! Brand? Ik vloog overeind, keek naar buiten om te zien dat de schutting van mijn achtertuin in lichterlaaie stond. Een buurman was al met een soort bluspoging. Snel trok ik iets aan en rende naar beneden, meteen emmer onder de kraan en wat duurde dat lang en toen naar buiten gerend om de buurman te waarschuwen dat ik een emmer water erover ging gooien.

Gelukkig kregen we het snel uit. De buurman zei dat hij net van zijn werk terugkwam, en zag dat het in de hens stond. Wat bleek... ik had een tapijt over de schutting gehangen om te drogen, nadat ik het had schoongeborsteld. Nou, dat was in ieder geval wel droog. Waarom en door wie was het in de hens gestoken? Daar ben ik nooit achter gekomen. De dag erna liepen er wat hangjongeren langs mijn huis, ze hadden met het roet van de verwoeste schutting een soort oorlogsstrepen op hun gezichten getekend.
Ik moest aangifte doen voor de verzekering, kwam er een wijkagent langs. Of ik wist wie dat gedaan had, en waarom en zo. Ik had ongeveer 5 theorieën, en hij vond het allemaal maar vaag. Tja, ik ook. Helaas nemen pestkoppen nooit enige verantwoordelijkheid voor wat ze doen, anders was het allemaal een stuk eenvoudiger geweest.
De verzekering betaalde, en een nieuwe schutting herrees.

Woonde net een paar dagen in mijn nieuwe huis, een bovenwoning ergens in het noordelijke deel van D4-401, op een hoek in een buurt met smalle straatjes. Zoals mij vaak is gezegd, maar blijkbaar niemand schijnt te weten (...) gaat geluid omhoog, en hoor je dus vrij veel dingen als je boven woont, zoals gepraat. En aangezien ik een talent blijk te hebben voor het horen van mensen die het specifiek over míj hebben, hoorde ik dit ook:
Een paar dagen daarvoor had ik met een buurvrouw gepraat, volgens mij was er niets aan de hand. Het enige wat ik wat vreemd vond, was dat ze opeens - zonder te groeten - wegfietste, maar ik vermoedde dat dat waarschijnlijk aan mij lag: er stond een enorm grote kraan met veel herrie vlakbij, en door mijn gedeeltelijk dove oor aan één kant hoorde ik het waarschijnlijk niet. Misschien dat dat een soort verwarring veroorzaakte ook bij haar?

Paar dagen later dus, ik was in de woonkamer dingen aan het opruimen, en zag dat die buuf met mijn benedenbuurman stond te kletsen. Opeens hoorde ik luid en duidelijk iets over mij, die nieuwe, dat was een raar wijf of zoiets. De buurman reageerde sussend en zei iets als dat ik heel erg aardig ben. Toen zei zij weer iets, dat ik niet verstond, en toen lachtten ze luid. Heel naar. Wat was dat voor kutwijf?
Weken later kwam ik uit de stad, liep richting mijn huis en zag vanaf een eind verderop haar bij haar huis staan. Ze zag mij ook, en bleef enige seconden naar me staan kijken. Ik liep gewoon gestaag verder, en opeens ging ze naar binnen. Het was een heel vreemd moment. Had ik misschien moeten zwaaien?

Het werd nog raarder, paar maanden daarna.
Naast mijn woning was een grofvuilophaalplaats, en in het begin werd daar 1x per maand het grofvuil door de gemeente opgehaald. Het viel me op, dat die buuf de enige was die het daarna schoonveegde. Er kwam wel eens zo'n veegwagentje, maar die kwam altijd net vóórdat het grofvuil werd opgehaald, heel handig.
Dus het leek mij een goed idee, om mijn aardige kanten te laten zien en de veeghandjes te laten wapperen. Terwijl ik aan het vegen was, kwam er een andere buurvrouw, die zei:"Ah... ik had nét willen gaan vegen, maar je bent me voor!" Ze zei nog dat altijd die Kletsbuurvrouw het deed, en dat wij natuurlijk ook makkelijk iets konden doen, en ik knikte etc, en reageerde met iets als 'maakt niet uit toch' en 'dan doe je het de volgende keer' en weg was ze weer.
Een maand later, ik wachtte het af, de andere buurvrouw deed niets en na een dag was er nog niets geveegd, dus deed ik dat weer.
Zo gingen een paar maanden voorbij; soms wachtte ik een paar dagen, zodat anderen de gelegenheid hadden om te vegen, als ze zouden willen. Maar niemand deed meer iets, ook niet de Kletsbuurvrouw. Een buurman, die (zie latere roddelverhalen) ook al eens commentaar had over me, hoorde ik tegen iemand zeggen:
"Sinds die nieuwe zich ermee ging bemoeien, wordt er nooit meer geveegd."
Fijn. Dus ik dacht: Okee dan, zoek het uit.

Ik zit met familie aan een terrastafel, ik was even met iemand aan het praten, en als ik me weer in het gesprek aan tafel wil mengen, merk ik dat de familieleden aan het smoezen zijn. De familie lacht ze uit, en ik slome tut lach wat mee, totdat ik zie waar ze om lachen, of beter, wie ze uitlachen: aan de overkant loopt een stel van middelbare leeftijd, ze dragen allebei eenzelfde truttig pothoedje tegen de zon. Ik zie dat de man het heeft gemerkt, en toch zeg ik er niks van tegen de familie.

Er was eens... een iets te opdringerige buurman met een temper tantrum toen ik hem mij niet liet vastpakken, en dan ook nog eens niet meer op de koffie kwam, want... tja, ik laat me niet graag zomaar beetpakken. En toen hij dan ook nog eens aan de overkant van de straat naar mijn raam ging staan staren, had ik het helemaal met die meneer gehad, en liet hem dat via een vriendelijk doch beslist briefje even weten (nadat hij een briefje bij mij in de bus had gedaan met zijn telefoonnummer).
Einde vriendelijkheid.
Hij ging bij me aanbellen, 's nachts, en dan rende hij gauw weg, op zijne flipflops. De sneuheid zelve.

Een andere buurman, Henk de Raamheld, wist ervan, die hing zowat de hele dag uit het raam en had Sneuheid al eens weggestuurd. Toch, toen in 2018 een nieuwe buurman in het portiek kwam wonen (eindelijk weer een Echte Amsterdammer, alle andere buren blij!), hoorde ik de Raamheld over mij roddelen, terwijl ik die nieuwe persoon nog niet eens ontmoet had. Ik zou mannen het hoofd op hol brengen, en ze daarna laten vallen. Mijn god. Nieuwe Buurman maakte hier gretig gebruik van en roddelde fijn verder. Geen idee waarom. Groepsgedrag, waarschijnlijk, verbinding, samen gezellig lullen over anderen die je niet kent, niet wilt kennen vooral want zo akelig anders.

Enige tijd later: groepje buren stond buiten op straat te praten, het was mooi weer, de ramen stonden open, dus flarden van het gesprek drongen mijn huis en mijn oren in. Nieuwe Buurman stond andere buren uit te horen over mij. Wat voor werk ik deed ("iets in de administratie" LOL) en wat er met mij was. Nieuwe Buurman wist al precies hoe het zat:
"Ze denkt dat ze een lekker wijf is."
Een buurvrouw:
"Sssst, straks hoort ze het!"
De nieuwe buurman:
"Nah, kan mij wat schelen, van mij mag ze het weten hoe ik over d'r denk, ik ga me niet inhouden!" (we hadden elkaar slechts 1x kort gesproken). ALLE keren dat ik hem daarna tegenkwam:
"Hai buurvrouw, alles goed?"



Ik zit met familie in een koffietentje. Een leuke jongeman staat een paar meter verder bij de bar, om af te rekenen. Hij komt me vaag bekend voor, hij ziet er lief uit. Familielid zegt opeens, niet eens heel zacht, waarschijnlijk omdat hij me goedkeurend naar de man ziet kijken, iets over de man zijn voorkomen, dat ie wat minder chips moet eten. Ik was zo perplex, ook omdat ik het eigenlijk niet van dat familielid verwachtte, dat ik niets zei; ik vond dat wel heel slap van mezelf.
Een paar dagen later liep ik in de buurt, en zag ik dezelfde jongeman bij een deur staan, hij keek bozig naar me. Toen wist ik waar hij me bekend van voorkwam... en dat hij het gehoord had in de koffiezaak. Best wel kut dus.

Al jaren was er van alles gebeurd, zoals de brand in de 90's, geroddel, anonieme bellers, gedoe met een verslaafde buurman, maar ik hield semi-rustig stand. Ik had al een tijdje een relatie met Ex, we zaten op mijn wat gammele houten tuinbankje in het zonnetje. Ik had hem al eens verteld over dat er allerlei spullen in de steeg werden neergezet door onbekenden die van hun troep afwilden, en ik ruimde dat dan iedere keer braaf op, zette het bij het grofvuil etc, al naar gelang wat het was. Ex maakte een grap over het bankje:
"Ah joh, zet dat ding toch gewoon in de steeg!"
Meteen al zei ik, dat hij zoiets niet moest zeggen, de buren zouden het horen, en dan zou ik daar weer gezeik mee krijgen. En dat ík wel wist dat hij een grap maakte, maar mijn buren die meeluisteren waarschijnlijk niet. Ex vond het belachelijk, hij zou toch zeker zelf wel uitmaken wat hij zei of niet. Ik was er niet content mee, in ieder geval.

Een week of wat later liep ik de achtertuin in, pakte mijn fiets om daarmee door de steeg weg te gaan, maar ik zag één van mijn katten nogal vreemd kijken naar de poortdeur. Hij keek alsof er iets achter te zien was, in de ruimte tussen de deur en tegels. Dus ik keek ook. Er stond iets tegen de deur aan. Het leek op het gietijzeren deel van een tuinbankje, dat al een week lang bij het begin van de steeg stond, daar neergezet door een onbekende persoon. Wtf! Dat is onwijs zwaar spul. Dus ik kon de poortdeur niet openen, want dan zou het naar binnen op mij vallen. Ik liep om, en ja hoor, een kloothommel had het tegen mijn deur aangezet. Ik dus dat zware ding tegen mijn eigen schutting gezet, zodat ik door de deur kon, en je kon toen via een internetformulier een grofvuil afspraak maken, dus dat deed ik. Je kreeg dan ook een melding op welke plek je het neer diende te zetten.

Dezelfde middag, ik zat in de voorkamer, stopte er een auto voor mijn huis om iemand uit te laten stappen. Een buurjongen stapte uit, en ik hoorde hem nog net iets zeggen als 'interesseert me niets' terwijl hij wat schichtig naar mijn huis keek. Ik dacht meteen, dat hij degene was die de bank tegen mijn deur had gezet. Ik had al zo'n idee, ik had al vaker nare opmerkingen aan mijn adres van die jongen gehoord. Hij woonde drie huizen verder, dus het was goed mogelijk dat hij of zijn ouders die grap van Ex gehoord hadden.
Mijn eigen gammele bankje stond overigens nog steeds gewoon in mijn tuin...

De volgende ochtend ging ik bij ze langs, de vader deed altijd wel aardig maar uiteraard wist die dan zogenaamd van niets, en hij zou het aan zijn zoon vragen etcetera en nooit meer wat van gehoord natuurlijk.
En toen was daar nog een staartje: het grofvuildebacle. Volgens de melding moest ik het op hoek A aanbieden, dus niet bij mijn huis of zo. Okee, dus ik sleepte dat loodzware ding, dat dus niet van mij was, daarheen, legde het zo netjes mogelijk neer en ging naar huis.
Paar uur later stond er een boze buurvrouw van het huis op die hoek voor mijn deur. Of ik mijn troep effe ergens anders kon neerleggen. Ik deed een poging rustig uit te leggen hoe en wat, maar ze luisterde niet, en eiste dat ik het weg zou halen. Ik gaf meerdere keren aan dat de grofvuildienst mij dat had gezegd, maar ze geloofde het niet. Dus zei ik haar, dat ze dan even kon bellen met ze, maar dat maakte haar alleen nog maar bozer. Toen zei ik dat ik wel even zou bellen, en ze stoof met stoom uit haar neusgaten weg.
Ik bellen, dat ik een boze buurvrouw op mijn dak kreeg. Maar volgens de vrouw die ik aan de lijn had, klopte het, en moest ik de troep daar neerzetten. Ik had er inmiddels behoorlijk de pest in, dat klote aso gedoe ook steeds. Maar ik liet het dus daar liggen, en ging de stad in of weet ik het wat, werken of zo. Toen ik terugkwam, lag er een briefje in de bus. Van de gemeente. Ik kreeg een boete, omdat ik mijn grofvuil niet op de juiste plek had aangeboden. Ik ging kijken bij de hoek, daar lag nog het bankje...
ZUCHT!
Na nog een keer bellen en honderd keer uitleggen kwam er alsnog een wagen om dat kutding op te halen, en de boete werd mij 'voor deze keer dan' (WTF!) kwijtgescholden. Geen excuses, helemaal niets, wel allemaal boze buren. En waarom? Fucking hell.

Geen idee waarom, was het 'gewoon' baldadigheid, of het gevolg van geroddel?
Feit was, dat ik erg vroeg in de ochtend (het was nog donker) wakker werd, en vuurschijnsel zag flakkeren op mijn gordijnen. Wtf! Brand? Ik vloog overeind, keek naar buiten om te zien dat de schutting van mijn achtertuin in lichterlaaie stond. Een buurman was al met een soort bluspoging. Snel trok ik iets aan en rende naar beneden, meteen emmer onder de kraan en wat duurde dat lang en toen naar buiten gerend om de buurman te waarschuwen dat ik een emmer water erover ging gooien.

Gelukkig kregen we het snel uit. De buurman zei dat hij net van zijn werk terugkwam, en zag dat het in de hens stond. Wat bleek... ik had een tapijt over de schutting gehangen om te drogen, nadat ik het had schoongeborsteld. Nou, dat was in ieder geval wel droog. Waarom en door wie was het in de hens gestoken? Daar ben ik nooit achter gekomen. De dag erna liepen er wat hangjongeren langs mijn huis, ze hadden met het roet van de verwoeste schutting een soort oorlogsstrepen op hun gezichten getekend.
Ik moest aangifte doen voor de verzekering, kwam er een wijkagent langs. Of ik wist wie dat gedaan had, en waarom en zo. Ik had ongeveer 5 theorieën, en hij vond het allemaal maar vaag. Tja, ik ook. Helaas nemen pestkoppen nooit enige verantwoordelijkheid voor wat ze doen, anders was het allemaal een stuk eenvoudiger geweest.
De verzekering betaalde, en een nieuwe schutting herrees.

In het buurthuis waar vrienden van me werken, zit ik aan de bar, naast de moeder van mijn vriendin. Op zeker moment komt XSY binnen, ze kent mij niet, maar ik weet wel wie zij is, ze is een redelijk bekende persoon in het kunstwereldje in die stad. En ik weet nog meer: haar ex-man belt mij wel eens, omdat ik -nadat ik een geheim nummer had aangevraagd - blijkbaar haar oude geheime nummer heb gekregen. Heel handig, ja. Nou was hij niet vervelend tegen mij, hij bleef beleefd, alleen wel apart dat hij toch steeds weer bleef bellen. Misschien geloofde hij het niet, dat het nummer nu van mij was.

Misschien boog ik mij íets te vertrouwelijk en te roddelig naar de moeder, kreeg mijn stem de roddelintonatie, ik denk het wel. Ik begon haar te vertellen over het telefoonnummer, maar ik kwam niet verder dan de eerste vier woorden. De moeder strafte mij genadeloos af; ze gaf aan, dat ze niet gediend was van lelijk geroddel, en dat ik maar beter mijn mond kon houden.
Aiaiai... ik schrok er van. En hield inderdaad beteuterd mijn mond.
Nu denk ik nog, dat wat ik wilde vertellen niets ernstigs was, maar dat het toch vooral door mijn gedrag kwam, de roddeltoon, het stiekeme gedrag. Dat brengt nu wel wat ongemakkelijke gevoelens nog bij me teweeg. En ik weet zeker dat ik vast vaker geroddeld heb. Hoewel ik het me niet kan herinneren, op dit moment. Niet omdat mij dat wel goed uitkomt - maar vooral denk ik omdat ik het lang niet gezien heb als problematisch gedrag. De strenge opmerking van de moeder bleef me echter wel bij, en ik denk dat dat ook wel wat heeft veranderd in mijn gedrag. Misschien dat die bij me is blijven hangen, en ik daarna minder of niet meer geroddeld heb? Ik weet het niet.

DateTime: 2024 jan 12, 15:06 CET
LatestEdit: 2024 apr 8, 17:03 CET
Auteur: Mulder

Tags:
 pesten 
 psychologie 
 roddels 
 treiteren 

© 2023-2150 hannah celsius