over        index        theorie        webshop

Vandaaggedachten (11)   spring naar nieuwste Gedachte

Vandaag (1): Paasvee.

Foto van een duinstilleven: op een zanderig pad met veel kleine schelpstukjes en bezaaid met bruine dennennaalden ligt iets linksonder van het midden een lilablauw stukje zilverpapierverpakking van een paaseitje. Iets rechtsboven van het midden ligt een stuk van een tak.

Het is een af en toe weer oplevende discussie: moet/mag/kan een fotojournalist ingrijpen in hetgeen die fotografeert?
Nu ben ik geen fotojournalist, maar gewoon een sukkel die wat door de duinen sjokt, toch moest ik eraan denken bij deze foto. FYI: ik heb het papiertje opgeraapt en thuis weggegooid, en dat is natuurlijk heel makkelijk te doen; ik verstoor niets, integendeel. Althans, dat zou ook wel anders kunnen zijn. Hoeveel films zijn er gemaakt, over het gegeven dat als je op één ding ingrijpt, je een gigantische maalstroom aan gebeurtenissen in gang zet, of verstoort, of tegenhoudt, waardoor juist een andere, niet gewenste maalstroom aan gebeurtenissen gebeurt.
Misschien heb ik voorkomen dat een vogel sterft, maar gaat die nu levendige vogel op weg om iemand op de motorbril te poepen, waardoor die een ernstig ongeluk krijgt, met een aantal doden en vele verwoeste levens tot gevolg. Het zou zo maar kunnen.

Het is hier nu trouwens een komen en gaan van motoren: het seizoen is geopend, en ik was dat gisteren op 1e paasdag even vergeten. Dat er ook andere mensen zijn, en vooral ook heel veel, en dat die zich in lange rijen voortbewegen op de weg, maar dus ook in 't duin. En zo kwam ik vast te lopen tussen allerlei families, met schreeuwende kinderen, veel gepraat - twee mannen hadden het over DJ's en terwijl ik passeerde moest ik opeens heel erg lachen maar wist ik mijn gezicht in een beleefde glimlach te persen maar o god! één van de bijbehorende vrouwen had het gezien en vroeg aan de man of hij mij kende: ze lachtte naar je! - en ik wist geruisloos te ontkomen aan het echtelijk gekrakeel en verdween weg van het pad waar blijkbaar iedereen liep naar een stiller deel, waar slechts een Duits stel met harde stemmen gedurende een minuut of tien achter me liep, zodat ik ze uiteindelijk ten einde raad maar voor liet gaan, en ik toch nog een stukje stilte had.

Fotografieren dan maar!
In de stad was het vrij makkelijk: overal ligt van alles en nog wat, er is altijd wel iets te vinden dat opvalt. Waarschijnlijk wordt je daar een wat luie fotograaf van; ik moet echt omschakelen naar een andere modus, waarvan ik nog niet weet hoe die in werking te krijgen. Het voelt alsof ik dieper tot iets moet zien door te dringen, maar ik weet nog niet wat dat iets is. Dus bedacht ik, dat ik maar beter het gewoon kan doen, en dan merk ik vanzelf wel (hopelijk) wat en hoe en waarom en zo. Het is een multiple ontdekkingsreis in het klein. Met natuurlijk alweer vreemde ontmoetingen...

Zo liep ik ergens, genietend van het mooie weer en de omgeving, en zag langs het pad een uitlegbord staan - je weet wel, een bord met een foto van iets in de natuur, met uitleg daarover - bij iets dat ooit een paadje leek te zijn geweest, maar waar stapels takken overheen waren gelegd. Naast het pad was het ruiterpad, dus om bij het bord te komen moest ik daar overheen stappen.
Het bord legde uit, dat mensen een olifantenpaadje hadden bewerkstelligd, omdat ze massaal op zoek waren gegaan naar een vogelsoort, en daardoor was die vogel juist verdreven. En daarom is het paadje nu afgesloten, en hoopt men de vogel zo te bewegen weer terug te keren. Duidelijk. Ik stapte weer voorzichtig terug naar het mensenpad, en daar liep een man die nogal sarcastisch naar me lachtte. Ik zei hem gedag, en toen vroeg hij of ik iets speciaals zocht.
Ik: "Eh... nee... ik was het bord aan het lezen."
De man: "En wat staat er op het bord?"
Ik: "Eh... nou... " en vertelde wat er op het bord staat.
De man: "..."
Ik: "..."
Toen wenste ik hem maar weer een fijne avond en vervolgde mijn weg.
Pas later bedacht ik me, dat hij misschien had gedacht dat ik het pad op wilde, en op mijn schreden was teruggekeerd omdat het versperd was door takken. Misschien zie ik eruit als een vogelaar? Wat een vreemde toestand!

Het deed me denken aan die keer, jaren terug, het was nog in de strippenkaarttijd, dat ik eens op een metroperron stond te wachten. Naast mij stond een groep controleurs, en toen de metro arriveerde, stapten we tegelijkertijd in. Ik stempelde mijn kaart en ging zitten. Kwam er een heel erg agressieve controleur op me af, zijn vinger priemde mijn kant op en hij riep:"Ik heb je wel in de smiezen hoor! Snel stempelen als wij binnen komen!" Hij gedroeg zich, alsof iedere zwartrijder persoonlijk zijn bankrekening leeg plunderde. Wtf. Ik antwoordde dat ik NB naast hem op het perron had gestaan! Zijn collega's trokken hem met zich mee. Wat een ge-eikel zeg.

En zo zijn er meer vreemde encounteringen.
Een jongeman, die tijdens het langsfietsen een paar weekends geleden, uitriep: "Djiezus babe, heb je nou nóg die dozen niet uitgepakt!" en toen ik gordijnen had hangen en die dicht had, een weekend of twee later, weer langsfietscommentaar had:"Ik denk niet, dat we hier nog wat te zien gaan krijgen!"
En dus maak ik nu een lichtshowplan, en een scenario voor een schaduwpoppenspel.

DatumTijd: 2024 apr 1, 09:34 CET
Auteur: Mulder
Tags:
Categorieën:
 Vandaaggedachten (overzicht)

terug naar boven
Vandaag (2): Spoorzoeker.

Foto van een duinstilleven: een wirwar een gedroogde dennennaalden, met daartussendoor mooie groene plukjes mos, en hier en daar een houtje of een dennenappel.

Vandaag in 't duin liep er een man met een kind een duinverdieping hoger, hij keek nogal naar me maar ik was verdiept in gedachten en vond hem te ver weg om dan gedag te moeten zeggen. Hij zei zelf ook niets.
Het kind riep: "Wer ist das?" en zijn antwoord klonk wat gesmoord in getureluur van de vogels maar het leek op: "Das weiss ich nicht." en dat klopt.
Weet ik het zelf nog wel?
Wer bin ich?

Ik voel me gemangeld en moe en ben boos om wat mensen mij hebben aangedaan; wat velen misschien niet zo beseffen, is dat pesten, treiteren, intimideren - al dat soort kutgedoe - niet alleen op het moment zelf heel erg naar is, maar het laat ook diepe sporen na, die niet zomaar vanzelf weer oplossen in het niets, hoe graag sommige mensen dat ook voor mij willen, en misschien zelfs wel verwachten.
Het is niet zo, dat als een nare situatie stopt, het slachtoffer meteen daarna hersteld en weer okee is. Helaas niet.
Het is niet zo, dat als je maar positief blijft en gezellig en lachuh, dat dan alles vergeten is. En ook niet, dat als je je maar op fijne dingen richt, alles weg is en er niets meer aan de hand is.
Het zou fijn zijn als anderen daar wat meer oog voor zouden hebben.

Ondertussen zoek ik de sporen terug naar een begin, een houvast, een sliert van gedachten ergens gestald tussen angst en paniek, naar buiten, naar binnen, blijf binnen roept het maar ik blijf naar buiten gaan, naar de bomen, bij de bomen kan ik zien waar te gaan.

DatumTijd: 2024 apr 2, 17:16 CET
Auteur: Mulder
Tags:
Categorieën:
 Vandaaggedachten (overzicht)

terug naar boven
Vandaag (3): GIMUWVPEM

Bewegende foto van een afgezaagde boomstam, met gaatjes en onregelmatigheden, die vanuit het niets lijkt te komen en draait, en weer terug verdwijnt in het niets. De achtergrond is een schaduwspel van lichte pastellijnen op grijs.

De bomen roepen me, maar het zoveelste pakket laat zich vandaag aan mij afleveren door een gehaaste bezorger, dus daar is het wachten op. Het regent pijpenstelen en ik houd wel van pijpenstelen, om doorheen te lopen als je niet persé op weg bent naar iets. Je hebt daar wel goede waterdichte schoenen voor nodig, die tegelijkertijd goed zijn om lang op te lopen - daar moet nog voor gespaard en dat sparen gaat niet lukken want er moet eerst nog gespaard voor de tandarts, die eigenlijk binnenkort al zou moeten en en en - snel snel snel zorgelijke gevoelens proberen te onderdrukken door aan andere dingen te denken, leuke dingen! leuke dingen! waar zijn de leuke dingen, snel!

Meestal als ik snel iets leuks om te denken nodig heb (best vaak tbh), bedenk ik dingen om te maken. Een kast, een kunstwerk, fotografische wonderdingen... het maakt niet uit, als er maar iets te bedenken valt. Vroeger had ik zelfs een speciaal schrift waarin ik dat allemaal noteerde en tekende. Ik heb zelfs een blauwe maandag een digizine gemaakt dat GIM heette: het Grote Ideëen Magazine. Het idee hiervoor lukte beter dan de uitvoering.
Het nieuwste idee, is het maken van een keukeneilandje op wielen, wederom van spullen die ik al in huis heb. De wielen zijn er, een kastje, diverse planken, de tools, de schroeven, de kit. Slechts het drama van gisteren houdt me - nu nog - tegen. En ik ben er nog niet over uit, of ik het heel uitgebreid wil maken - met extra opbergruimte die weer plankjes vergen en zagen en veel geschroef en gedoe - of dat ik het zo simpel mogelijk maak. Dus daar moet nog verder over gedacht en bedacht.

Misschien had ik vroeger beter een makerstechnische opleiding gevolgd, mts heette dat maar daar gingen alleen jongens heen, en ik was op die leeftijd daar ook helemaal niet mee bezig. Waarschijnlijk pas door te gaan kraken, altijd weinig geld hebben en wat porties creativiteit en circulariteitsbesef, ontstond dit ongeschoolde makersbrein. Ik kan me nog een jaar handarbeid herinneren, daar heb ik alleen de juiste zaaghouding geleerd. En gedoe met een kolomboor, waar met allerlei utensils diverse houtbewerkingen gedaan konden worden, en dat leidde tot een soort mini-totempaal. Echt heel nuttig was het allemaal niet.
Handwerken, nog zo iets. Suf geborduur, dat met een uur of twee per week ook niet echt opschoot. Ik had liever wat constructievers geleerd: hoe maak je een broek, of een kussensloop dan in godesnaam, gewoon iets nuttigs. Ik herinner me strafwerk omdat ik te strak haakte en het wrongerige lapje bezoedelde met mijn zweterige handjes. In de hoek! Naar de gang! Hoeveel uur heb ik wel niet doorgebracht met staren naar het niets? En dan zijn de autoriteiten nu verbolgen dat er met mij geen land bezeild kan, en Het Niets mijn leven is.

Vandaag kwam ik tot mijn grote schrik tot het besef, dat ik natuurlijk nu ook onder een andere regio UWV val, nadat ik een bericht in mijne Werkmap had gekregen, en daar een soort magazine tot verbinding van werkzoekenden en werkgevers uit gerold kwam. Ik ben vergeten het in te kijken, het hangt nu ergens in de digitaliteit van mijn verdeeld geheugen, en ik vraag me af of ik het ga vergeten of niet.
Opeens daagde het me, dat ik waarschijnlijk binnenkort door een kordate persoon met overmatige verbindingsdrang en arbeidsdwang geconfronteerd ga worden. Of zouden ze me met rust laten, omdat de Amsterdamse meneer mij Long-covid heeft toebedeeld in mijn dossier?
Meteen barst ik weer in piepend hoesten uit. En de PEM is ook weer in volle hevigheid losgeslagen, sinds mijn laatste verkoudheid (als het dat was?). Eigenlijk moet er in de tuin geploeterd, maar ik denk dat ik nog maar een dagje wacht. Maar de plantjes! De plantjes!

DatumTijd: 2024 apr 4, 11:11 CET
Auteur: Mulder
Tags:
Categorieën:
 Vandaaggedachten (overzicht)

terug naar boven
Vandaag (4): Treurformatie.

Geschied de vraagtreurige tijd door je eeuwenlange gedachtengoed niet dood op gestaag verlangen,
dan waagt het zich wel een verdoemenis of twee te verloten aan het volksgezinde instituut,
waar men liever de onvoorzienigheid van geweld en verderf verwelkomt.
Ik wacht niet meer.
Ik slijt liever.

DatumTijd: 2024 apr 8, 15:14 CET
Auteur: Mulder
Tags:
Categorieën:
 Vandaaggedachten (overzicht)
 Poëzie: Hannah Celsius

terug naar boven
Vandaag (5): Een maandagavond.

Foto van een raam met gebobbeld oppervlak, waarachter een slak nog redelijk zichtbaar is, en een groen gedeelte dat gras doet vermoeden.

Bijna gedachtenloos liet ik de komende tijd in mijn agenda voorbij bladeren, tot ik doorkreeg wat ik aan het doen was, en een hevig besef van vergankelijkheid vat op me kreeg. Zoals de laatste tijd wel vaker.
Is het mijn verhuizen naar meer stilte, en het vermoeden dat dit mijn laatste huis zal zijn, zoals een ongeveer tezelfdertijd verhuisde buurvrouw van ongeveer dezelfde leeftijd over diens eigen situatie uitsprak. Of hoe het krakkemikkiger worden, al dat met horten en stoten aftakelen van een lichaam dat best veel kan, maar al een levenlang steeds weer wordt teruggefloten door pijnen en narigheden.

En dan de resterende tijd van het jaar door mijn vingers voelen glippen - letterlijk.
Ik deed het nog een keer, en nog eens: wat was dit jaar nou nog helemaal? Een snel dunner wordend stapeltje papier met vakjes als dagen en hoe sneller de weken gaan... zo snel gingen ze nog nooit.
Ergens las ik dat een slak zo'n 5 meter per uur kan afleggen, en ik vroeg me af of slakken ons dan als gevaarlijke snelheidsmaniakken ervaren. Zoiets als SUV's ten opzichte van voetgangers.

Buiten een laatste drukfriemelig stemmetje van een nog wakker roodborstje; de zon is al onder, jongeman, ga slapen! dacht ik, en dat ik tegen dieren spreek, zo ook tegen de hommel tegen wie ik mij verexcuseerde dat ik hem per ongeluk in de schuur had opgesloten.
Ik plantte een vlier, en transplanteerde weer wat grasmos - dit keer een grote ronde plak; het had een taart kunnen zijn, maar voor wie?

Op M heeft iemand het over 'interessante mensen ontmoeten' en ik vraag me af wie er in die categorie vallen.
In principe is iedereen toch interessant. Of is interessantheid alleen voorbehouden aan mensen uit verre en onbekende werelden? Ieders levensverhaal is toch interessant? Zeker als je het verhaal nog niet kent. Vroeger las ik wel eens in een vaste rubriek in een krant necrologieën - ik weet niet meer wie ze schreef, maar het waren prachtige verhalen van levens die ik nooit gekend had. En het lijkt mij, dat dat mogelijk is voor wie dan ook; dat je daar geen bekende persoon voor hoeft te zijn geweest.
Mijn vraag is ook: wat is dan een oninteressant leven? Ik realiseerde me laatst, dat ik altijd in dezelfde provincie heb gewoond; zou dat als oninteressant geclassificeerd worden? En dan ben ik - met de snelheid van het licht inmiddels - nog oud aan het worden ook.
"Alte Kopf." hoor ik nog die jongeman op de parkeerplaats zeggen. Ik zou zijn kop wel willen meemaken als hij zo oud is als ik - als hij dat redt, want met zulke opmerkingen is de kans vrij groot dat hij op een dag tegen de verkeerde persoon aan loopt.
Maar goed, zelfs híj is interessant, want ik zou graag willen weten waarom hij zoiets zegt, en waarom ook zo hard. Misschien uit hevige teleurstelling; verwachtte hij door mijn verschijning op afstand een jonge blom. Kon hij dan niet beter een goede bril aanschaffen? Of zijn verwachtingspatroon bijstellen? Was hij ongemakkelijk geworden, en was hij bang dat zijn collega zou denken dat hij op oude vrouwen valt?
Vragen, vragen. Het leven is een mysterie.

Foto van een slak tegen de rand van een raam met gebobbeld oppervlak, de keerzijde van de vorige foto.



DatumTijd: 2024 apr 9, 10:27 CET
Auteur: Mulder
Tags:
Categorieën:
 Vandaaggedachten (overzicht)
 Poëzie: Hannah Celsius

terug naar boven
Vandaag (6): Op een donderdagmiddag over een woensdagavond.

Uitzicht op lucht door een raam, waarbij de wolken rechts zijn en de blauwe lucht links, en de raamomlijsting nog zichtbaar is.

Er moest nog even geavondwandeld. Buitenradar zei dat het snel zou gaan regenen, maar in plaats van nattigheid werd ik ingehaald door het donker. Dus hield ik er stevig de pas in, sommige boslanen worden niet verlicht behalve hier en daar een lamp bij een oprijlaan of een boshuis.

Zou het eng zijn om in zo'n volledig door bos omringd huis te wonen? Overal kraken er takken, vallen er eikels, schieten er vogels door het kreupelhout en dat dan de hele nacht, iedere nacht. Het went waarschijnlijk.

De nacht ervoor waaide en regende het nogal hard, en iets werd daardoor in of naast of aan mijn huis in gang gezet, dat soms leek alsof er een grote kat in een hoek van mijn slaapkamer af en toe een brokje knabbelde, en die daar nogal hard bij smakte.
Was het een muis?
Na drie keer rechtop geschoten te zijn en minutenlang te hebben zitten luisteren naar waar het geluid nou toch vandaan kwam, besloot ik dat ik er waarschijnlijk toch niet achter zou komen, en dat het even waarschijnlijk 'gewoon water in de dakgoot en wind enzo' was, en dat ik maar beter kon gaan slapen.
Dat lukte.

---

Een paar stukjes las ik weer eens in 'Bomen in het voorbijgaan', een boek met foto's van Werry Crone en teksten van Martin Bril.
Ik weet niet waarom, maar het lijkt erop dat ik richting bomen gedirigeerd word, en/of al dan niet bewust wens te worden?
Wanneer begon dat? Verleden jaar kocht ik het boek, en ik kweekte twee iepen uit een bak met iepenzaad dat ik uit de goot had geschept; ze staan nu in de tuin maar of ze nog leven? De laatste keer dat ik keek wel, maar ze moeten in een andere pot en ik weet niet welke en en en ik vergeet steeds van alles want en/en er moet zoveel.

Vandaag dan, - is het hier nou eindelijk eens vandaag, hoor ik u uitroepen - moest ik verder met geschilder en nu bleek er een vierkant gat in de vloer waarvoor ik dan weer iets moet bedenken. Er komen nu allerlei mankementen aan het licht, en iemand zei dat je dat binnen een maand moet melden, maar dan ben ik ruimelijk te laat. Ik zucht nog maar eens. Wanneer leer ik het, om als een normaal mens te zijn? Een mens dat alles op orde heeft, netjes behang plakt, gewoon laminaat legt, een niet al te vervelende man heeft die de klussen doet, een auto heeft, werk - laten we dat vooral niet vergeten: werk! - gewoon iemand die nergens van in paniek raakt, geen belangrijke dingen vergeet, gewoon een in al die banaliteiten geínteresseerde persoonlijkheid tot stand heeft weten te vormen in die fokking 60 jaar tijd. Dat had toch gewoon gekund.
Maar nee hoor.

Buiten racen drie vintage Porsches langs. Een paar trekkers. Laatst kwam er een hele stoet van trekkers langs. Waren ze op weg naar een provinciehuis, Den Haag misschien? En nog laatster dan laatst was ik getuige van een militaire colonne richting het strand.
Wat gebeurt er toch allemaal?
Wordt het tijd voor een vlaggenstok aan het huis? Of houd ik mij beter nog maar gedeisd?
Bij de NOS las ik over formatieperikelen, en ik stel de vraag omdat blijkbaar niemand die stelde vanochtend: wat zegt het over partijen, dat ze bakkeleien over financiële verschillen, maar er blijkbaar geen moeite mee hebben dat Bleekhaar dit gewoon stelt: ""Het land heeft grote problemen zoals met asiel en immigratie. Het land overstroomt met mensen die hier niet zouden moeten zijn." (bron: NOS, bij 11u25 )?



DatumTijd: 2024 apr 9, 10:27 CET
Auteur: Mulder
Tags:
Categorieën:
 Vandaaggedachten (overzicht)
 Poëzie: Hannah Celsius

terug naar boven
Vandaag (7): Ik ben de Dichter, uw woninginrichter.

Schreef ik dat ooit jaren geleden, nu ben ik mijn eigen woninginrichter.
Net was ik aan het peinzen over de bovenkamers, de voor- en nadelen van in welke kamer wat te plaatsen - slaap ik aan de voorkant of beter aan de achterkant, en zit Radio Klotestad dan beter voor of achter, etcetera; opeens realiseerde ik me, dat ik natuurlijk nóg een bovenkamer heb: de hersenpan. Wie nu de zaagselgrap maakt, prima, ik ga zelf meer voor mist - maar ieder diens ding natuurlijk. Hoe richt je díe bovenkamer eigenlijk in?

Ik heb net drie uur intensief tuinieren achter de rug, en ben kapot. Ik dacht dat er 4 klimops uitgegraven moesten, maar er bleken helaas nog 4 afgeknipte stronken te zijn, die nog meer helaas heel diep geworteld waren. Het is gelukt, en natuurlijk heb ik niet alle wortels weg kunnen krijgen, waarschijnlijk bevind zich onder de grond een heel stelsel van klimops, dat overal en nergens up gaat poppen. Dat zien we dan wel weer.

Tot mijn grote verrassing bleken er nog 5 verwaarloosde tijmpollen te zitten ook, die het hopelijk op hun nieuwe plekken beter gaan doen. En tot overmaat van ramp heb ik een moestuinbak geplaatst... help! nu moet ik moestuinieren ook nog! Ik heb echt gene fucking clue en doe maar net alsof ik er verstand van heb, dat lijkt me het beste. Ondertussen zoek ik allerlei dingen op internet op, en tot nu toe heeft dat geholpen.

Misschien dat de lichamelijke bovenkamer eenzelfde soort behandeling nodig heeft als een tuin: liefde en aandacht, af en toe maar wat aanmodderen, soms een grote beurt (... neen, geen seks, ik bedoel meer iets als een grote opruiming, zoiets), regenwater (ooogod ik moet nog een regenton!), warmte. En wat frisse lucht, is ook fijn. Bemesten doe je met dingen als muziek, lezen, kunsten. En soms gewoon even helemaal niets.
Als ik eerlijk ben, ontbeert mij de liefde en warmte.
Er zijn hier wel meer mensen die oprecht vriendelijk, hartelijk soms zelfs, gedag zeggen, of buren die even een praatje komen maken als ik in de tuin werk, dus dat verschil is er wel met het vorige onderkomen. Maar verder heeft iedereen het te druk, en ik sta overal achteraan in de rij, lijkt het, en Piekeren en Verdriet liggen op de loer achter de bovenkamerdeur. Dus stort ik mij weer op dit schrijvensgebeuren, het voelt nog steeds alsof het het enige is dat ik nog heb.

Enigszins hilarisch wel, dat nu net grote wolken voor de zon schuiven. Pathetisch, zelfs, zo cliché zou ik het niet bedacht hebben. Het brengt me wel weer terug naar het begin van deze Vandaaggedachte: hoe richt ik mijn bovenkamers - de huiselijke twee - in? Na het noeste tuinwerk ben ik moe en ik heb het koud. Moet ik nu spijt gaan hebben van dat ik mijn werkkamer aan de schaduwkant heb gemaakt? Neen, want ik kan dikke truien en dekens als ik de verwarming niet aan wil zetten, en hartje El-Niño-zomer zal ik het hier wat aangenamer hebben dan aan de zonzijde.
En zo zijn er wel meer beslommerlijke bedenkingen. Waar ik nu geen zin in heb.



DatumTijd: 2024 apr 14, 15:47 CET
Auteur: Mulder
Tags:
Categorieën:
 Vandaaggedachten (overzicht)
 Poëzie: Hannah Celsius

terug naar boven
Vandaag (8): Plantexperiment 'De Amsterdamse Struik'.

Google maps fotokopie van een deel van de Buitenzagerij, een lager gelegen wandelpad langs het IJ aan de Noordzijde, met dus de geelgebloemde struiken, een prullenbak, het water en de overzijde met bebouwing.

Mijn laatste dag in Amsterdam (nog bedankt voor het hartroerende afscheid inclusief voetbaltoeter, dat men zo'n moeite voor me doet!) heb ik een uitstekend stukje uitspruitsel van een struik van de Buitenzagerij meegeplukt, als aandenken, en ik hoop natuurlijk dat het takje een struik gaat worden. Ik heb geen idee wat voor struik het is, waarschijnlijk zo'n geelgebloemde, waarvan ik ook de naam niet weet. Dus dan maar 'De Amsterdamse Struik'.

De tak zat de hele godganse dag in mijn tas, pas aan het einde van de middag kon ik die bevrijden en zette die in een glas met water. Die heeft een tijdje op de vensterbank gestaan aan de voorkant, daarna een tijdje met vers water en een drupje Pokon op de vensterbank aan de achterkant. De bladen begonnen lelijk te verkleuren en af te vallen, maar er kwamen wel twee spruitjes, die ik vandaag dan met wat stekpoeder in (beturfde! aiaiaifoei!) aarde heb gezet.
Wat een avontuur!

De tak in een witbierglas op de vensterbank.    De twee gespruitte takjes - één wat kleiner dan de andere - in een bloempot met aarde, op een bordje op een andere vensterbank.

Nou nou, niet zo cynisch.
Het leukste van tuinieren is het experimenteren met allerlei dingen. Ik houd niet zo van het standaard-tuinieren; dat je een paar planten koopt, en die in de aarde plant, en dat is dan dat. Je snoeit 's wat, kijkt er naar et voila. Neen, ik houd juist van het dingen uitproberen, onverwachte vondsten planten, schuine muurtjes maken, slordige struiken en scheve bomen lekker hunne gangetjes laten gaan (tot zover dat geen overlast veroorzaakt - ooit kreeg ik een email met een foto opgestuurd door de Tuinen- en Stegeninspecteur van de toenmalige Woningbouwcorporatie: ik moest de overhangende tak weghalen, anders zagen zij zich genoodzaakt enzoveurts en dat blijft in mijn gedachten zoiets).

Hoe dan ook, ik hoop dat het goed blijft groeien, en dat ie over een tijdje in de tuin kan als nieuwe aanwinst. Als het maar geen huilstruik wordt!



DatumTijd: 2024 apr 16, 13:46 CET
Auteur: Mulder
Tags:
Categorieën:
 Vandaaggedachten (overzicht)
 Poëzie: Hannah Celsius

terug naar boven
Vandaag (9): Het bewegen van mensbomen.

Vaak heeft men het over 'een lang en bewogen leven' van een overledene, en ik vroeg me dus af of er ook onbewogen levens worden geleefd, en hoe dat er dan uit zou zien. Moet je dat echt heel letterlijk nemen, dat de persoon in kwestie roerloos aan tafel zit, jarenlang, nooit iemand spreekt, geen bezigheden bezigt, nergens naar toe gaat? Of gaat het dan meer over een onbewogen geest, een stoïcijn, of een zen-meester wellicht? En wat is de mate van onbewogenheid dan, en hoe meet je dat?

Zo kom je dan vanzelf op de vraag, hoe je weet of een leven bewogen was. Is in principe niet ieder leven bewogen? Geboren worden en doodgaan is sowieso al vrij veel gedoe, dus dat hebben we allemaal al in de rugtas. De meesten mensen zullen wel eens een problematische liefde hebben meegemaakt, en zo niet, dan was misschien juist het liefdeloze leven een probleem (met alle varianten die daar tussen en omheen kunnen bestaan, en dat dan weer in zovele gradaties van langdurigheid). En er zijn natuurlijk ook allerlei positieve manieren van beweging, of dat nou fysiek gerealiseerd was, of alleen inwendig meegemaakt. Zelfs de meest roerloze mens kan een zeer bewogen gevoelsleven hebben.
Kortom, het is eigenlijk een vrij nietszeggende term, een cliché dat op iedereen van toepassing is.

---

Er steekt hier weer een stevige wind op. De boom die ik vanuit mijn HQ-raam kan zien, beweegt enorm. Het is een wat vreemdvormige boom, waarschijnlijk verkeerd gesnoeid ooit, waardoor-ie lang en dun is, met hier en daar een tak die er bijna los bij lijkt te bungelen. Hij zwiept nu alle kanten op. Een hagelbui teistert de tuinen, terwijl ik vrijwel bewegingloos naar al die beweging in één organisme staar. De blaadjes, de takken, de stam, het lijkt allemaal tegelijk en afzonderlijk alle kanten op te gaan. Hoe zou het met de wortels gaan? Hoe blijft zoiets veelbewegends op zijn plaats?

Het doet me denken aan een bewegingsoefening, die je gedurende allerlei fasen in je leven kan worden opgedragen: beeld je in dat je een boom bent, en laat zien hoe jij vindt dat dat eruit ziet. Iedereen blijft hierbij standvastig op dezelfde plek staan, de armen gaan omhoog en opzij en bewegen en het bovenlichaam probeert mee te buigen met de imaginaire wind en soms struikelt de boom over diens eigen losse wortel, en als de opdracht is 'het gaat harder en harder waaien - buig mee!' waait er wel eens een mensboom door de gymzaal, weg door het raam, weg van school, weg van het verzorgingshuis, weg van de stad, weg weg weg, waai weg en dóór! en de andere bomen sluiten teleurgesteld het raam. Graag waren ze meebewogen.



DatumTijd: 2024 apr 19, 14:32 CET
Auteur: Mulder
Tags:
Categorieën:
 Vandaaggedachten (overzicht)
 Poëzie: Hannah Celsius

terug naar boven
Vandaag (10): Mismoedigheden op de dinsdag.

Las net een conversatie op Mastodon n.a.v. artikelen over schulden, te lage uitkeringen en minimumloon, en denk dan: godverdomme, hier moet ik OOK nog over schrijven... Er is zoveel te schrijven, dat het open boek Celsius van schrik dichtklapt. HELP, waar moet ik beginnen?
En dan houd ik mezelf voor, dat dat niet uitmaakt, doe gewoon iets. DOE IETS, zoals in Amsterdam in grote letters ergens als kunst in de openbare ruimte staat, en iedere keer dat ik langsliep ik weer dacht: Maar wat dan!? Doe zelf iets! en weer even mismoedig verder liep als een paar seconden daarvoor. De Kracht van Kunst!
He bah zeg, wéér zo cynisch! Hou 's op.
Innerlijke gespreksstof in overvloed.

Dus leek het me goed, om eens te kijken wat voor Kunst we hier in de regio kunnen aanschouwen. Eerdaags is er weer een jaarlijkse kunstroute, zoals die waarschijnlijk door heel het land worden gehouden in de zomermaanden. Ik vond een lijst met deelnemers, en ik heb nog maar de helft bekeken, en werd nog mismoediger. Sorry vantevoren, maar voelen de betere, sorry nogmaals, misschien moet ik zeggen, interessantere? kunstenaars zich te goed voor zoiets? Of wonen die allemaal elders? Ik had bedacht, dat ik de lijst misschien hier zou moeten bespreken, maar dan word ik waarschijnlijk met (stillevens van) hooivorken het land uitgezet.
Ik vraag me ook af: ben ik zo elitair dan? Ik zie gewoon niet zo heel erg veel boeiends. De zoveelste schilderijen van vergezichten, zeezicht, en weilanden, hoe weelderig pastel ook, het boeit me niet, zelfs niet als het geweldig goed en ambachtelijk en weet ik het wat gedaan is. Ik zie ook héél veel dezelfde dingen: dertigduizend anderen die dit doen, waarom moet ik daar dan hier ook weer naar kijken? De zoveelste fotograaf die vervallen huizen in mooie belichting weet te vangen, sta ik weer naar een paar afgebladderde luiken te staren. Prachtig hoor, en dat late zonlicht, je waant je metéén weer ergens in de Toudeloudouze, en... ach en wee. Kinderportretjes, oud-ijzer-sculpturen, mystiekerig naakt, keramieken tilly's, spekstenen natuurgedaanten, en al is het met alle liefde en passie en gevoelens gemaakt, het is vreselijk. Ik vind het vreselijk, jullie misschien niet, ik weet dan ook niet wie jullie zijn.

"Nou, nou!" hoor ik stemmen van heinde en verre verontwaardigd uitroepen, "die Celsius denkt dat ze heel wat is! Alsof zíj zulke opliftende interessantheden produceert..." en daar laat ik het dan vandaag maar weer even bij.

Een pentekening in zwart-wit met verticale lijnen, met hier en daar een opening, waarin op verschillende manieren het woord 'kut' is getekend.   



DatumTijd: 2024 apr 23, 12:43 CET
Auteur: Mulder
Tags:
Categorieën:
 Vandaaggedachten (overzicht)
 Poëzie: Hannah Celsius

terug naar boven

DatumTijd: 2024 apr 1, 08:11 CET
LatestEdit: 2024 apr 16, 13:46 CET
Auteur: Mulder
Categorieën:
 Vandaaggedachten (overzicht)
 Poëzie: Vandaaggedachten

© 2023-2150 hannah celsius