over        index        theorie        webshop

Vandaaggedachten (12)   spring naar nieuwste Gedachte

Vandaag (1): Sufkut met Uitzicht.

Foto vanaf een hoog uitzichtpunt in de duinen, aan de horizon is een streepje zee te zien, en allerlei tinten grijze en blauwe lucht, daarvoor vele boomtoppen en een deel met rechte bomen en daaronder bruinig duingrond..

Dat ik vandaag al voor de 3e keer wilde gaan filmen, en het wéér niet doorging, omdat ik nu vergeten was de geheugenkaart in de camera te steken. Gisteren was ik het door de overweldigende wandeling vergeten: toen ik water pakte en de camera zag, was ik al bij de bebouwde kom. En trouwens, al had ik het al eerder gezien: dan had er dus ook geen kaart in gezeten...
De eerste keer ging mis, omdat ik de camera optie voor video niet lang genoeg had ingedrukt, en dus zowel in het begin als aan het einde slechts een duffe foto had gemaakt.

Terwijl de deadline al met rasse schreden nadert... hoe suf kun je zijn?
Dus dan maar de hoogste der duinen beklommen per trap, en dat op de vroege ochtend. Wel een mooi uitzicht. Je kunt een héél klein streepje zee zien, en ik vond het leuk om te bedenken dat ik daar ergens gisteren liep, en via een ander duinpad weer richting huis liep. Het ziet er oneindig ver uit, maar het was iets meer dan een uur lopen, denk ik.

DatumTijd: 2024 jun 21, 11:53 CET
Auteur: Mulder
Tags:
Categorieën:

terug naar boven
Vandaag (2): Bossoeplucht met peentjeszweet.

Foto van de bovengrondse, grillige, wortels in een stuk met mos begroeid duin, van een ook zeer grillig gevormde, lage, eik. Op de achtergrond staan vele naaldbomen zeer rechtop en hoog, een mooi contrast. De zon flonkert door de bladeren van de eik.

Overmoed en haastige spoed, beiden zijn meestal niet goed. Dus dat ik nu al 9 dagen redelijk pijnvrij heb kunnen wandelen, is wel een goed teken, maar ik wil het ook niet al teveel uitbuiten, zeg maar. De beklimmingen gaan ook langzaamaan wat beter. Ik heb het idee dat mijn beenspieren iets meer gewend zijn geraakt aan het klimmen, en vooral ook het dalen - waar ik eerder nog veel pijn had na een vrij steile afdaling, gaat het nu - lijkt het, ik blijf voorzichtig - wel goed.
Ik probeer nu iedere dag een stuk te lopen, en ik heb ook een deel van het duingebied nu als vaste plek, zodat ik het beter leer kennen. Gisteravond een simpel kaartje getekend, omdat dat gedoe in mijn foon zo onhandig is. Ik wil graag het hele gebied kunnen zien, niet alleen een grijze streep van één paadje. Én ik wil wat markeringen aanbrengen (op de kaart, niet in het gebied zelf!), herkenningspunten.

Bovenstaande eik bevind zich in een ander gebied.
Ik vraag me af, hoe die zo grillig geworden is. Vreemde kronkels in de linkertak, alsof ie ergens omheen gedraaid heeft gezeten jarenlang. Misschien stond er ooit een paal. Of een andere boom, en is die bevrijd uit de greep van de eik. Of weggekapt, om de eik te redden.

Het was benauwd in de lagere delen van het bos. Alle regen die zich in de grond heeft opgehoopt, leek door de hetere zon te worden verdampt tot een soort warme bossoeplucht, waarin je je dan moet voortbewegen: heuvel op, heuvel af. Peentjes zweten, noemt men dat, en daar kun je vast ook goede soep mee maken, ik neem toch liever echte wortelen dan.

Het schrijven schiet nog steeds niet erg op; ben teveel bezig met andere dingen, en dat is ook belangrijk, maar ik zou toch ooit nog graag eens een soort evenwicht willen. En terwijl ik dit tik, is het alweer tijd om eten te koken... had ik maar een thuiskok!

DatumTijd: 2024 jun 24, 17:05 CET
Auteur: Mulder
Tags:
Categorieën:

terug naar boven
Vandaag (3): OPGELOST.

De klacht tegen Eigen Haard is opgelost, ze hebben me het hele bedrag betaald, en ik kon zodoende de Belastingdienst tevreden stellen. Wat een gedoe weer allemaal, maar ik ben blij dat het voorbij is.

Tekening met zwarte inkt op wit papier van een soort houten knoop.

DatumTijd: 2024 jun 26, 09:34 CET
Auteur: Mulder
Tags:
Categorieën:

terug naar boven
Vandaag (4): De Eeuwige Twijfel Van Het Dubbeltje.

Op Mastodon vroeg iemand naar hoeveel handschuddingen je verwijderd bent van één of meer interessanterige mens(en). Iedereen (niet iedereen) putte zich uit in een soort trotsheid over met wie ze dan verbonden waren; een enkeling reageerde met iets als 'en los gaat de namesdropping', waar dan nogal flauwig op gereageerd werd. Iedereen (niet iedereen) lijkt toch op de één of andere manier graag geassocieerd te worden met succesnummers. Terwijl zo'n handschudvertoning niet veel meer is dan een blijk van waar je mazzel hebt.

Eigenlijk is het maar net wie je ontmoet in je leven. Of je de juiste mensen ontmoet. In de vele stukken over bekende schrijvers, filmers, acteurs, kunstenaars, lees ik toch vooral over de mensen aan hun zijlijnen, die ze nét dat duwtje in de rug gaven waarmee ze verder konden.

In een stuk over Judith Butler, van Marja Pruis voor De Groene:
“De geest mocht strijdvaardig en briljant zijn, het lichaam steigerde. Butler begon dwangmatig de armen open te krabben en kwam bij een psychiater terecht. Of hen bekend was met de ruwe harige pij die in de bijbel wordt gedragen als daad van penitentie. Hij leest de bijbel als literatuur! dacht Butler opgelucht. Het zijn geen letterlijke geschiedenissen, maar metaforen!
Én hij opende voor hen de blik van de psychoanalyticus: het lichaam kan je met een symptoom iets duidelijk willen maken. Een levenslange liefde voor de psychoanalyse werd hiermee geboren: ‘Een wijze en gulle gift, die me de mogelijkheid gaf om verder te gaan in mijn leven.’“

Ondertussen loopt de Celsius droomfabriek niet bepaald vlekkeloos. Soms baal ik enorm, als ik wéét dat ik interessante dingen had gedroomd, maar de herinnering daaraan al wegebt op het moment dat ik de ogen open.
Op andere dagen (vroege ochtenden, nachten) buitelt het ene verhaal over het andere en moet ik mijn best doen alles weer in goede volgorde te krijgen bij het publiceren.

Publiceren? Ja, dat is toch wat ik doe hier.
Which reminds me: ik wil al tijden een zine maken, en heb inmiddels een opzetje gemaakt waarmee ik uit de voeten kan. Ik weet alleen nog niet hoe ik het aan ga bieden, omdat ik verwacht dat er geen hond is die interesse heeft in een zeer bijzonder boekwerkje, waarin ook een uniek kunstwerk verwerkt zal zijn per exemplaar. Als ik daar over denk, voel ik mij weer meegezogen in de neerwaartse spiraal van altijd overal voor moeten sappelen, genegeerd worden, een soort kunstenaarsverlatingsangst misschien. Iemand schreef laatst in een reactie op iets ‘Als je als een dubbeltje bent geboren, wordt je nooit een kwartje.’ en zo is het waarschijnlijk, enkele uitzonderingen daargelaten, maar die hadden dan waarschijnlijk mazzel met de juiste persoon op het juiste moment tegen te komen.

Het lijkt me goed daarbij voor ogen te houden, dat vooral mensen die al in een kwartjesomgeving zijn opgegroeid, méér kans hebben op mazzeltjes qua ontmoetingen en mensen leren kennen.
Succes is een zichzelf versterkende factor, een soort algoritmiek van voorbepaalde handelingen die mensen doen voortstuwen naar nog meer succes enzovoort. Dit is toch ook wat we overal zien gebeuren: de rijken worden steeds rijker. Of kijk naar alle influencers, mensen met miljoenen volgerts, het is absurd. Ondertussen moeten de kleintjes sappelen om ook maar iets voor elkaar te kunnen krijgen. Het stemt me niet vrolijk.

Foto van een stapeltje A6 papier, wat de aanzet lijkt tot het maken van een zine. Er staat wat slordig geschreven 'titel' bovenaan, in het midden 'afbeelding' en onderin 'tekstje'. Er staat ook op geschreven:'op website aankondigen: - abo is ook mogelijk - losse voorinschrijving'. Daar is digitaal overheen getekend: bij de website tekst een aantal in grootte variërende vraagtekens, en in het midden een lachende emoji en een sip kijkende emoji.

En zo daalt de twijfel weer neer op mijn toch al zo bezwaarde zelf. En toch en toch en toch.

DatumTijd: 2024 jun 30, 12:45 CET
Auteur: Mulder
Tags:
Categorieën:

terug naar boven
Vandaag (5): Klachtenburoauw Celsius vs Kennemer Wonen.

Godsalledjiezusnogantoe!
Het is dolmakend, bizar, affreus! en schandalig: het begint er ernstig op te lijken, dat steeds meer organisaties in Nederland niets meer doen voordat je een officiële klacht hebt ingediend, of tot het uiterste punt toe geprocedeerd of uitbezwaard moet raken om ook maar iets voor elkaar te krijgen.
Is nét het gedoe met woningbouwcorporatie Eigen Haard opgelost, komt de volgende er alweer in: Kennemer Wonen.
Ik heb een heel fijn huis, ben er erg blij mee, maar hoe het gerenoveerd is: de kantjes zijn er nogal vanaf gelopen, zeg maar. Kieren waar vieze prut uit valt in de kledingkasten (lekker), scheve en kierige stopcontacten (ach nou ja, lekker belangrijk, maar toch...), dingen die niet afgewerkt zijn, slappe deurklinken, een klemmende deur, een buitendeur die niet meer dicht kon, een vieze gassige lucht in één ruimte, het ventilatiesysteem dat niet communiceert met de algehele unit (of zoiets), een trap die niet goed is afgehaald door vorige bewoner, een lekkende dakgoot... nou ja, dat soort dingen. Het is allemaal niet hemeltergend erg, maar al met al zou er toch eens iets gedaan moeten worden.

Een paar dingen had ik in maart al gemeld, er zou iemand mij gaan bellen, maar het bleef stil.
Omdat ik zoveel andere dingen aan het toch al vrij moedeloze hoofd heb, liet ik het maar even. En dat even duurt nu al maanden voort. Ik heb er geen zin in, om steeds maar weer overal achter aan te moeten gaan. En blijkbaar is dat precies waar ze op hopen, want ik heb nooit meer iets gehoord. Alleen de achterdeur is gemaakt, omdat ik daar tig keer achteraan ben gaan bellen. Ook heel grappig: er zijn daar meerdere mensen naar komen kijken, terwijl de kozijnwacht het in 10 minuten klaar had. Wéken liep KW te zeiken tegen me over garantie dit en dat en weet ik veel wat, terwijl: had meteen die kozijnwacht gebeld, dan was het al veel eerder en met veel minder gedoe opgelost geweest.
En de lekkende dakgoot, daarvoor kon ik zelf meteen bellen met het loodgietersbedrijf, dus dat was ook vrij snel zonder gedoe opgelost.

Maar alle andere zaken liggen dus nog te wachten. Sommige dingen heb ik niet meer gemeld ook, want waarom zou ik moeite nog doen, als er toch niemand komt opdagen?
Goed, ik leef gewoon plezant verder, met de kleine ongemakken van dien. In de kasten kijk ik maar gewoon niet - in de hoop dat ik binnenkort eens zin heb om ze weer helemaal leeg te halen, alle planken eruit en dan zelf maar op een trap te gaan staan om er behangpapier of zo overheen te gaan plakken ... dan is het misschien ook opgelost. Alleen wat jammer van die evenwichtsstoornis, dat gooit nogal wat roet (... pun intended...) in het eten.

En die deurklinken, ach. Slappe hap! roepen, en dóór!
De klemmende deur doe ik gewoon nooit meer dicht > opgelost!
De vieze afvoerlucht of wat het ook is (de man die in maart kwam kijken, zei dat het waarschijnlijk gewoon de geur van het stucwerk was... het lijkt me dat het dan nu toch wel ongeveer weg zou moeten zijn? geen idee): daar houd ik de deur juist dicht, tot nu toe werkt dat wel omdat ik daar nog allerlei troep heb staan.
En alle slordigheid is overheen te kijken, hoewel het me wel irriteert: hóe kun je zoiets zo opleveren? Voor degenen achterin de zaal: ik betaal hier gewoon huur voor, die overigens wél met 30 euro per maand is opgehoogd zojuist. Daar weten ze dan weer wel goed raad mee: geld innen.

Goed okee zo erg is het allemaal niet. De ventilatie werkt op zich wel, volgens mij loeit het ding continu op volle kracht; ik kan het alleen niet zelf instellen. De panelen die her en der door het huis zitten, hebben dus weinig nut. In de zomer niet zo'n ramp, de ramen open en daar heb je je frisse lucht; in de winter gaat dat wel anders worden.

En ja, ik leef gewoon rustig verder, zou je toch denken.
Alleen: KW heeft een nogal vreemde manier van klanttevredenheidsmetingen doen.
Zo heb ik nu twee keer een email ontvangen, waarin ze vragen naar een reparatie die gedaan zou zijn. Eerste probleem: er wordt niet gemeld over welke reparatie het zou gaan. Er wordt alleen een telefoonnummer gegeven, van degene die het zou hebben gerepareerd.
Weird, right? De eerste keer zocht ik het nummer in mijn telefoon: niet te vinden. Op internet dan: ook niets te vinden. HOE weet ik dan waar het over gaat? En dat, terwijl er dus nog van alles openstaat. Gaat het over die deur misschien? idunno.

Nu kreeg ik er dus weer zo één vandaag. Weer geen idee waar het over gaat. Over die dakgoot dan misschien? Ik wilde het telefoonnummer weer checken. Blijkt het NB mijn EIGEN telefoonnummer.
Mijn klomp is weer gebroken.
Wat bizar. En dus heb ik zowel de enqueteur alsmede KW een fijne email teruggestuurd. WTF mensen.

DatumTijd: 2024 jul 6, 12:33 CET
Auteur: Mulder
Tags:
 huurwoning 
 klachten 
 klanttevredenheidsonderzoek 
 reparaties 
Categorieën:
 Organisaties: Kennemer Wonen

terug naar boven
Vandaag (6): Citroentje met suiker

Een wat beslagen foto van een oplopend stuk duin naast het pad, waarop een aantal naaldbomen staan, de wortels lijken een soort trap te vormen naar de top van het verhoogde deel.

Omdat ik het duingebied goed wil leren kennen, ben ik stukje bij beetje bezig routes te maken, die ik documenteer. Dat gaat natuurlijk allemaal op m'n boerenfluitjes, want ik weet helemaal niets van natuur en planten en dieren, maar het lijkt me dat ik dat gaandeweg wel leer. Sowieso is het goed voor lijf en leden, ik probeer iedere dag een stuk te wandelen en weer iets in kaart te brengen.
En het geeft me een nogal vaag doel in het leven.
Wat is überhaupt mijn doel in het leven? Heb ik een doel? Ik heb geen flauw idee. De laatste tijd al helemaal niet meer. Dus dan maar dit, voorlopig. Het is leuk om te doen, en vrij veel werk ook om alles op de site te zetten, want dat hoort er natuurlijk wel bij. Misschien is het een zij-doel, of een hoofddoel, of een bijkomstig doel, of alles tegelijk.

Verder dacht ik gisteren Dennis te zien lopen in de verte. Ik kwam net uit zee en liep op de Hargerstrandweg, om de Camperweg in te gaan, en in de verte liep vanaf die strandweg of het pad ernaast dan, iemand geheel in het zwart gekleed, ik zag dat die ook naar mij keek even, maar we waren te ver om elkaar echt goed te kunnen zien, en toen liep die verder het Jouke Minkemapad op richting zee. Hij/zij/hen, wie het ook was, liet heel galant een tegenligger voorgaan, en dat vond ik heel erg Dennisachtig. Daarna verdween die achter de duinenrij. En ik sloeg mijn eigen weggetje in.

Vandaag dacht ik Gruïde opeens te zien, en dat was een stuk dichterbij, ook een stuk dichterbij huis, ik liep net langs de plaatselijke supermarkt vanuit de duinen waar ik even wat onderzoek had verricht. Hij was het ook echt. Hij liep met een racefiets aan de hand uit de richting van het Klimduin. Hij zag me niet, vermoed ik. En ik deed ook mijn best dat hij me niet zou zien, ik had echt geen behoefte aan een praatje. Misschien had hij mij wel gezien, maar deed hij ook zijn best om mij te ontwijken, dat zou goed kunnen. Maar misschien was hij zich niet bewust van mijne Aanwezigheid, weet hij sowieso niet dat ik daar woon nu.

Ik stelde me voor, dat hij in het weekend was wezen fietsen, daarna lekker op een terras hangen, het werd later en later, en fietsend naar huis ging niet meer lukken, dus stalde hij hem daar. Misschien sliep hij zelf wel in een duinpan. Of bij ene wilde dame thuis. Of was hij naar huis gestrompfeld. En toen hij met een kater de dag daarna zijn fiets wilde pakken, bleek die stuk. En moest hij er nu mee naar de fietsenmaker. Zoiets stel ik mij voor. En ik moet er om lachen, want waar slaat het op, hoe ongelovelijk onbelangrijk is het en toch vond ik het grappig. Ik moest ook erg lachen toen ik naar huis liep; gewoon het feit dat we bijna gelijk op liepen, met slechts 10 tot 20 meter tussen ons.

Over de (on)mogelijke Dennis bij het strand zou ik ook iets kunnen bedenken. Dat hij in een huisje bij de kust is om rust te vinden. Komt ie mij tegen... gelukkig kon hij nog ontsnappen naar zee, pakte een boot en zit nu ongeveer ergens bij Groenland.

Verder wilde ik nog even kwijt dat ik het reuze irritant en annoying en alles vindt, die leus steeds van allerlei linksige mensen: "You are not alone.". Wtf mensen, dat ben ik wél. En volgens mij best wel veel andere mensen ook. En ja, ik snap heel goed waarom die tekst gebezigd wordt, te pas en te onpas. Maar dan kan ik het toch nog best heel erg irritant en ook best wat ignorant vinden.
Linksigen in koor:"Maar dan kunnen we helemaal niets meer zeggen, zeker!"

DatumTijd: 2024 jul 9, 11:57 CET
Auteur: Mulder
Tags:
Categorieën:

terug naar boven
Vandaag (7): Kamp en Kunst.

Twee avonden gelee zag ik tijdens het tandenpoetsen een vleermuis op jacht: hij vloog van links naar rechts langs het badkamer-dakraampje - waardoor ik altijd naar de lucht staar tijdens het poetsen - en tegelijkertijd kwam er een nachtvlinder van rechts naar links langsgefladderadiert, en meteen flitste de vleermuis terug naar links. Hij was natuurlijk veel sneller dan de mot, en al vielen ze buiten het zicht van mijn raampje, het leek erop dat de vleermuis snel terugbewoog om de mot iets verderop dan te kunnen onderscheppen.

Natuurlijk, het is De Natuur en vleermuizen moeten ook eten en zo, maar toch dacht ik aan hoe ik me soms ook een prooidier voel, overgeleverd aan de scherpe klauwen van anderen. Met dát verschil, dat zij dat niet uit noodzaak doen maar om zichzelf een prettig gevoel te geven, of bepaalde andere zaken te rechtvaardigen.

Momenteel lees ik het boek 'Het Kamp Schoorl' van Albert Boer (eigen beheer, 1991), en ik herken de geslepen methodes van de Duitse bezetters, de pesterijen, de gewelddadigheden, alles wordt in het werk gesteld om anderen te vernederen, en hun eigen macht te bestendigen. Kamp Schoorl was een doorgangskamp, en was bij lange na niet zo erg als de meer bekende kampen. Maar ook hier werd geweld gepleegd en vernederd, mensen zaten in onzekerheid over hun verdere lot, en voor velen was het de route naar nog meer martelingen, ziekte, en dood.

Foto van de voorkant van het boek, met de titel in grote zwarte letters, en daaronder een zwartwit foto van een barak achter prikkeldraad, met daarover prikkeldraad getekend, en de naam van de auteur, met de barcode van de bibliotheek Egmond aan zee (sic).Foto van de achterkant van het boek, met de tekst: De auteur van 'Het Kamp Schoorl', Albert Boer, werd in Beverwijk geboren. Tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog was hij geëvacueerd met zijn familie op een boerderij in Bergen aan de rand van het militaire vliegveld. Hij begon een veelzijdige carriere als (leerling) gasfitter, daarna als straathoekwerker op Kattenburg. Hij kreeg een beurs van de 'Rotary Club'om in de Verenigde Staten te studeren. Als maatschappelijk werker, later directeur van buurthuizen en culturele centra werkte hij in Detroit en Boston. Als (part-time) 'adjunct-professor' doceerde hij voor de Wayne State Universiteit in Detroit en de Universiteit van Boston. Na dertig jaar in de Verenigde Staten kwam hij terug naar Nederland. Als beeldend kunstenaar werkt hij momenteel voor bronsgieterij 'De Hooischuur' in Alkmaar. Bronzen beelden versieren o.a. de woonschuit in Schoorl waar hij nu woont. Boer schreef eerder een boek over de eerste buurthuizen in Amerika, ook een cursusboek voor de Universiteit van Boston, 'The Staircase'. Het 'Kamp Schoorl' is zijn eerste Nederlandse publicatie. Hij heeft drie kinderen en een kleinkind in de Verenigde Staten.

Behalve een bescheiden monument is er niets meer wat aan het kamp herinnert; op die plek is nu het Buitencentrum van de Schoorlse Duinen, en iedereen die dat wil kan vrijelijk de duinen in en uit. Ook Duitsers, wilde ik er vilein aan toevoegen, en ik voeg het toe, want veel Duitsers brengen hier hun vakanties door, en we moeten het natuurlijk allemaal achter ons laten, maar soms word ik voor Duitser aangezien als ik mij in toeristische kustplaatsen begeef en krijg ik opmerkingen in het Nederdiets of hoor ik mensen over me praten in het Nederlands, en dan vraag ik me af hoeveel mensen nog steeds een hekel aan Duitsers hebben. Het is een toonbeeld van hypocrisie: wel je geld verdienen aan ze, maar achter hun rug lelijk doen.

getekend scheidingsteken

Ook ben ik begonnen in 'De Nieuwe Salon. Officiële Beeldende Kunst na 1945' van D. Kraaijpoel (Academie Minerva Pers, 1989), dat ik kreeg opgestuurd naar aanleiding van een toot van mij op Mastodon; de toot is al weer lang verwijderd denk ik, het was waarschijnlijk een mijn frustraties uitende over het gebrek aan kennis of belangstelling van de Mastodonnies voor hedendaagse kunst, dat het toch vooral de meer gemakkelijk herkenbare plaatjes zijn die gedeeld en dus gewaardeerd worden, in plaats van het meer complexe van moderne kunst, zoiets. Ik vind het op Mastodon echt dodelijk saai qua kunst. Tuurlijk kan ik een prachtig geschilderd boeket ook waarderen, en prima hoor die grote bekende moderne maar al lang dode schilders, maar godsallemachtig als het niet veel verder dan dat reikt, waar zijn we dan met z'n allen. Maar er zijn dan ook zeer weinig hedendaagse kunstenaars op Mastodon te vinden. Dat vind ik ook kut.

Foto van.Foto van.

Ik ben nog maar ergens in hoofdstuk 1, dus what do i know, maar ik vind het wat cynisch beginnen. En terwijl ik me afvraag of het nu wel zo'n goed idee is om het alleen maar over de vorm te hebben en niet over de inhoud (de 2e 'afspraak' die de auteur bezigt), overtreedt de auteur meteen alweer diezelfde regel door het te hebben over 'de gedachte, gevolgd door de daad, is belangwekkender dan het object zelf.'
Nou ben ik überkritisch op alles dat los en vastzit, dus wie weet gaat het me toch wat meer overtuigen. Op zich is het wel interessante leesvoer, en ik ben benieuwd naar wat ik verder tegen ga komen.

DatumTijd: 2024 jul 13, 12:55 CET
Auteur: Mulder
Tags:
 gedrag 
 geweld 
 kunst 
 oorlog 
 prooi 
Categorieën:
 Flora en fauna: nachtvlinder 
 Flora en fauna: vleermuis 
 Gebeurtenissen: Tweede Wereldoorlog 
 Locaties: Kamp Schoorl 
 Locaties: Mastodon 
 Personages: Duitsers 

terug naar boven
Vandaag (8): Questbaar.

Ben een beetje moe, sliep slecht en dan toch heel vroeg opgestaan om naar het strand te gaan. Waar ik nadacht over de questbaarheid van de zogenaamde questbaren. De vraag is natuurlijk niet óf je questbaar bent, maar in welke mate je questbaar bent. Want iedereen is questbaar. Zelfs in een pantsertank ben je questbaar in bepaalde omstandigheden. Sommige auto's lijken op pantsertanks, maar ook daarin is de mens questbaar. En de mens die in welke hoedanigheid dan ook zo'n tank op nadelige wijze ontmoet, is nog vele malen questbaarder.

Op het strand lag een aangevroten zeehond. Ook questbaar, zelfs in dode vorm nog want de voetspoortjes van vogels rondom het lijk verraadden meteen wie er al die gaten in gepikt hadden. We zeggen altijd 'Eat or be eaten' maar eigenlijk is het natuurlijk gewoon 'Eat and be eaten'... we gaan er allemaal aan. Globaal gezien waarschijnlijk nog sneller dan gedacht.
'Met z'n allen... met z'n a-a-llen... met z'n allen zingen wij van gefeliciteerd'.
Maar verder gaat alles goed, toch?

Foto's dan maar (het lijk zal ik jullie besparen):

Het volledig lege strand, met links de aanrollende golvenzee, rechts een stukje duin en boven de zonsopkomst tegen een bewolkte blauwe lucht.     Een deel van Het Palendorp bij Petten, een monument dat gevormd wordt door in totaal 160 palen in het zand, die gezamenlijk het in zee verdwenen vroegere dorp Petten moeten verbeelden.

Een aangespoelde plastic zak in de vorm van een gele glitterige ster waar lucht in zit, op de vloedlijn bezaaid met schelpen.     Een pol zeeraket in het duin, lijkt op rucola, groen met zachtlila/witte bloempjes.

DatumTijd: 2024 jul 15, 11:25 CET
Auteur: Mulder
Tags:
 afval 
 kwetsbaarheid 
 milieuvervuiling 
 plastic 
 questbaar 
 strand 
 wandelen 
Categorieën:
 Flora en fauna: zeeraket 
 Locaties: Palendorp 
 Locaties: strand 

terug naar boven
Vandaag (9): Warhoofd 8 jaar geleden.

Een tekendagboeknotitie van 28 april 2016 die ik net tijdens opruimingen tegenkwam. Twee pagina's uit een schetsboek, met links de tekst 'Het verdwijnpunt. Dat op mijn warhoofd lijkt te lijken.' en rechts een tekening van lange blokken als een gebouw, met daarachter in het midden op het verdwijnpunt een warrige toestand, dat heel goed het haar van een warhoofd zou kunnen zijn.

DatumTijd: 2024 jul 19, 15:50 CET
Auteur: Mulder
Tags:
 dagboek 
 tekening 
 warhoofd 
 zelfportret 
Categorieën:

terug naar boven

DatumTijd: 2024 jun 15, 08:11 CET
LatestEdit: 2024 jul 19, 15:50 CET
Auteur: Mulder
Categorieën:
 Vandaaggedachten (overzicht)
 Poëzie: Vandaaggedachten

© 2023-2150 hannah celsius