over        index        theorie        webshop

Zuilengang  [english]

Eén stukje uit mijn puberdagboek:
"Toen we in het parkje bij het Stedelijk waren: KOLOSSAAL!! Een soort Romeins zuilengebouwtje en een hele mooie grote treurwilg, sterren aan een onbewolkte hemel en... het mooiste van alles: Teun (en ik, niet te vergeten). Maar aan alles komt een eind, jammer genoeg. Maandag gaat hij weg, ik weet niet waarnaartoe, of tot wanneer, maar aangezien ik toch niet meer weg mag, zal ik hem nog niet gauw kunnen zien toch, dus, het is zo erg niet, maar toch!?
Ik was om kwart over vier 's nachts ('s ochtends) thuis. Ik droomde en droom nog steeds. Ik weet nu één ding: ik houd van Teun, heel echt waar."

Misschien moet ik mijn veel jongere zelf maar niet afkraken. Het is allemaal wat amechtig, maar voor een hevig verliefd en te hopeloos romantisch meisje van 16 valt dit nog best mee. Er aan voorafgaande was er een liefdesscène in het café dat we beiden frequenteerden, en daarna - pas een maand of twee later - volgt er een stuk waarin ik schrijf over liefde en zekerheid met een ernst, waarvan ik niet meer wist dat ik dat zo gevoeld heb toen.
Hoe dan ook, de zuilengang.

Bijgaande foto heb ik van maps geplukt, en daar is duidelijk een hek te zien in de zuilengang links in het parkje. Ik kan me niet herinneren dat er vroeger ook een hek was, en als dat er wel was, dan was dat gewoon altijd open; zo te zien nu niet meer.
Waarschijnlijk in de periode ergens kort na deze vrijage, was ik daar 's nachts alleen heen gegaan. Ik moest naar huis, maar ik wilde niet. Koud was het niet, hooguit een beetje fris 's nachts. Mijn vrienden waren al naar huis, ik was langer gebleven en nu was alles dicht. Ik besloot naar de zuilengang te gaan, daar kon ik enigszins rustig zitten, leek me, én overdekt.

Het was stil op straat, een uur of drie inmiddels. Het hek was dicht, maar niet op slot, het grind knerpte dus ik ging wat aan de randen lopen, zodat het niemand zou alarmeren. Het licht van de lantaarns scheen enigszins in de zuilenrij, een voornaam, aan één kant open, maar wel overdekt bouwwerk dat leek op een gang met grote Romeinse pilaren aan één zijde, en en oude muur aan de andere. Door het zachte lantaarnlicht en de grote treurwilg vlakbij, was het er aangenaam - niet te licht, en niet te donker. Ik ging zitten, gebruikte mijn boekentas als buffertje tussen mij en de koude vloer, nadat ik mijn notitieboek en pen eruit gehaald had. Schrijven moest ik!

Al binnen een minuut of tien kwam er iemand de tuin in. Een man die zijn hond leek uit te laten, maar ik had meer het idee dat hij dat als smoes gebruikte om te kunnen kijken wat er loos was. Hij vroeg me, of alles goed ging, en ik zei ja, en probeerde hem te negeren. Hij bleef echter staan, en zei dat het niet de bedoeling was in de tuin te slapen. Ik zei, dat ik niet sliep, maar zat te schrijven, en probeerde verder te pennen, of op zijn minst te doen alsof, want een vreemde man die je staat te bekijken is niet echt helpend tijdens verhalende bezigheden, en al helemaal niet als het midden in de nacht is, ergens in een rijke witte mensen tuin.

Toch droop hij af, maar ik was bang dat hij de politie zou inschakelen, en dus vertrok ik even later ook maar. Naar het station dan maar, en hopen dat ik daar wél met rust werd gelaten.
Dat ging goed. Eén stationspersoon keek wat verwilderd naar me, maar ik negeerde hem en deed alsof ik slechts van de ene naar de andere kant liep, en toen hij uit het zicht was, liep ik terug en snelde de trap op naar perron 1. Aan de uiterste rand, nog net onder de overkapping, stond een bankje waar ik mij installeerde: wéér die boekentas onder mijn kont, tegen het koude staal. En weer deed ik een poging tot schrijven.

tekst gaat door na tekening
Tekening in pen en kleurpotlood van twee mensen in een Romeinse zuilengang, met een treurwilg.

Schrijven lijkt me altijd te helpen. Niet zozeer als uitlaatklep, maar meer de bezigheid zelf, het nadenken, uitproberen, schrappen en overnieuw schrijven: op de één of andere manier geeft het me rust en houvast. Tijdens meerdere moeilijke periodes heeft het me terug op de been gekregen, en altijd net op het moment dat ik helemaal down en out was, alsof het me pas op het laatste nippertje te binnen schiet dat ik dat nog heb, als ik verder niets meer heb, of niemand. De afgelopen jaren verdwenen er zoveel mensen uit mijn leven, en iedere keer nam ik me voor: als er niemand meer is, kan ik nog schrijven. En zo geschiedde: deze website ontstond eind 2022 vanuit een compleet wanhopige periode, dat ik dacht: er is bijna niemand meer - ga schrijven, schrijven, schrijven!

terug naar boven

DatumTijd: 2024 apr 16, 14:43 CET
LatestEdit: 2024 apr 24, 15:15 CET
Auteur: Mulder

Tags:
 liefde
 park
 schrijven
 treurwilg
 zuilengang

Categorieën:
 Locaties: Stedelijk Gymnasium, Haarlem
 Personages: Teun
 Verhalen: Zuilengang

© 2023 hannah celsius